Vier jaar lang duurde het eer 2-D, Noodle, Russel en Murdoc nog eens van zich lieten horen. Tijd genoeg om te bezinnen dus, en voor deze nieuwe en derde Gorillaz-plaat konden bezielers Damon Albarn en Jamie Hewlitt rekenen op een bijzonder indrukwekkend allegaartje vriendschappelijke bijdragen: onder andere The Clash, Lou Reed, Mos Def en Bobby Womack doken gezwind mee het studio-eiland in.

Gisteravond nodigde EMI een paar andere gelukkigen uit om een (en wel degelijk één) allereerste keer integraal te luisteren naar "Plastic Beach". Vandaag kan je trouwens ook meer lezen over de plaat in de tweede editie van Apollo.

In het kort:

1. "Orchestral Intro"
Zelden een tracktitel gehoord die zo perfect de lading dekt.

2. "Welcome to the World of the Plastic Beach" (met Snoop Dogg en Hypnotic Brass Ensemble)
Niemand minder dan de Dogg rapt Plastic Beach op gang, samen met het Hypnotic Brass Ensemble, een negenkoppig ensemble uit Chicago. Gorillaz meets the G-funk.

3. "White Flag" (met Kano, Bashy en The National Orchestra for Arabic Music)
Arabische invloeden en een fluit en violen die zich verzoenen op een breakbeat.

4. "Rhinestone Eyes"
Damon Albarn flowt lekker gezapig over een lome Gorillaz-beat. Aanstekelijk.

5. "Stylo" (met Bobby Womack en Mos Def)
Dit is de eerste single die momenteel op de radio te horen is, in de album version word je op een uitgebreider intro getrakteerd. De inmiddels 66-jarige Bobby Womack liet zich zo gaan dat hij naar het schijnt flauwviel tijdens de opnames.

6. "Superfast Jellyfish" (met Gruff Rhys en De La Soul)
Captain Iglo himself staat ons te woord vanuit the future: koop mijn deepfried jellyfish meals. Catchy promopraatje.

7. "Empire Ants" (met Little Dragon)
Het keerpunt op de plaat. Begint rustig maar slaat naarmate het nummer vordert wild om zich heen.

8. "Glitter Freeze" (met Mark E. Smith)
Mark E. Smith van de Britse post-punkband The Fall scheldt zijn bemanning uit over een rammelende electrobeat die mij wat deed denken aan T.Raumschmiere's "Monster Truck Driver".

9. "Some Kind Of Nature" (met Lou Reed)
Parlando-stijl Reed-gemompel VS. een vrolijke Damon Albarn in het refrein.

10. "On Melancholy Hill"
Zelden een tracktitel gehoord die zo perfect de lading dekt Pt. II. Er groeien blijkbaar aangename, kinderlijke melodietjes op Melancholy Hill.

11. "Broken"
Emoties en zo.

12. "Sweepstakes" (met Mos Def en Hypnotic Brass Ensemble)
Alweer Chicago's own Hypnotic Brass Ensemble, deze keer VS. de raps van Mos Def.

13. "Plastic Beach" (met Mick Jones en Paul Simonon)
The Clash die nog eens samen de studio induikt. Really? Really.

Voor de beluistering van de drie laatste nummers stonden andere ambitieuze, met name sportieve plannen mij in de weg, maar als je wil weten hoe "To Binge", "Cloud of Unknowing" (met Bobby Womack) en laatste nummer "Pirate Jet"  klinken kan je vanaf vandaag terecht in de betere maar ongetwijfeld ook minder betere platenwinkel.

De Vierde Sluier (BE/NL - 2004)

De Vierde Sluier is een verfilming van het gelijknamige boek van de Palestijnse poëet, kunstenaar en auteur Fouad Houlani. In deze Vlaams - Nederlandse coproductie kruipt Axel Daeseleire in de huid van Mona, een zesjarig Palestijns meisje dat met vallen en opstaan leert hoe het is om op te groeien in de conflicthaard. Haar moeder (subliem vertolkt door Bart De Pauw en Jan Decleir), die Mona overdadig tracht te beschermen voor het wrede leven buiten de muren en de dagelijkse realiteit hardnekkig ontkent, en tegelijkertijd haar huwelijk wil redden, moet zich van een loodzware taak kwijten. Daeseleire zet een geloofwaardige prestatie neer als het zesjarige meisje, maar heeft net zo goed al beter gespeeld. Enige vormfout die wij konden ontwaren: soms té heldere formuleringen in de Hollands aandoende dialogen, die worden verondersteld, zoals in de roman van Houlani, doorspekt te zijn met oorlogsleed, maar in deze prent maar al te vaak associaties oproepen met Hollandse vrijgezellen op de set van Temptation Island.

On Your Mother's Grave (US - 1996)

Wanneer de niet onknappe Lester Annie ontmoet, is hij helemaal in de wolken. Hij besluit een einde te maken aan zijn carriére als duivenvanger om meer tijd vrij te maken voor zijn nieuwe levensproject: Annie de zijne maken. Dat lukt aanvankelijk aardig, tot hij de 10 jaar jongere Bob tegen het lijf loopt. Bob en Lester worden al gauw boezemvrienden, en terwijl Annie oorspronkelijk niet echt interesse toonde voor Lester, verandert dit spoedig wanneer de twee mannen ontdekken dat hun échte liefde wel eens voor ... elkaar zou kunnen zijn. Annie is woedend en teleurgesteld, en nadat ook zij haar geluk te grabbel legt en begint te experimenteren met sex, drugs 'n rock 'n roll blijkt dat ze maar beter thuis kan blijven, want ze is allergisch voor pollen, en het is lente. Ze moet haar dokter dan ook ''on her mother's grave'' beloven dat ze het huis de eerste drie dagen niet verlaat. En dat heeft zo zijn gevolgen voor het gedrag van Lester en Bob... In deze nu en dan flauwe komedie over ontluikende homoseksualiteit mag je toch enkele hoogtepunten verwachten, hoewel het lachen zeker homoseksuelen snel zal vergaan. Daar zit het ronduit choquerende einde zeker voor iets tussen, maar wij houden de lippen stijf. Niettemin een prachtig voorbeeld van een film die niet moet onderdoen voor een andere.

Als je houdt van boeken met een adviesprijs van € 22,07 waarin een bekende teevee-chef - die ook een restaurant heeft in Leuven - samen met een bevriende journalist schrijft over twintig rasechte Leuvense volkscafés, bier en Vlaamse gerechten, dan zal dit boek je absoluut niet teleurstellen. Sterker nog, dit boek zou dan wel eens je favoriete boek ooit kunnen worden. Hou je echter niet echt van boeken met een adviesprijs van € 22,07 waarin een bekende tv-chef - die ook een restaurant heeft in Leuven - samen met een bevriende journalist schrijft over twintig rasechte Leuvense volkscafés, bier en Vlaamse gerechten, dan is dit boek echt niets voor jou, ook al vanwege de niet bepaald democratische adviesprijs. Het voordeel is dat je in dat geval wel een aantal andere activiteiten kan plannen in plaats van dit boek te kopen en het te lezen, zoals bijvoorbeeld nachtvissen, naar Wijnegem Shopping gaan of thuis met je partner een altaartje inrichten ter verering van Axel Daeseleire. Of je kunt, net als Jos Ghysen of ik, een weblog opstarten waar je het kunt hebben over de interessantste dingen des levens.

Score: 4/10

De Nederlandse acteur Arjan Ederveen schreef twee reeksen van de docusoap 30 minuten die midden jaren '90 op teevee kwamen. Ederveen, die je misschien kent van het ook al vrij avant-gardistische Kreatief met Kurk, speelt steeds zelf een hoofdrol in deze fictieve docu's.

In deze aflevering uit seizoen 1 speelt hij de charmezanger Ron Selling. Reality-tv avant la lettre, wetende dat dit uit 1995 komt. Zoals zo vaak heeft de realiteit de fictie inmiddels ruim te kakken gezet, toch blijft dit nog relevant en vooral zeer grappig.

Online vind je ook nog de aflevering "Geboren in een verkeerd lichaam", ook uit het eerste seizoen. Je moet even wat reclame trotseren maar de uitzending maakt alles goed.

Wie de laatste week niet in een geïsoleerde grot op Mars heeft gewoond hoorde het van overal aanwaaien: de maat is vol in Brussel, er hoort een politiehervorming plaats te vinden en vanaf heden wordt er nultolerantie gehanteerd in de zogenaamde "no-go-zones" Kureghem, Anderlecht en St.-Jans-Molenbeek. Reken daar voor het gemak ook maar Vorst, de Zuidbuurt en Laken bij. Nu we toch bezig zijn.

Achttien jaar geleden telde Brussel 19 verschillende politiezones. Vandaag de dag zijn dat er zes na een hervorming in 2002. Dat ruikt inderdaad naar Belgische frieten: net zoals een algemeen rookverbod in dit land geen kans krijgt, zo werd een volledige verandering toen ook niet bewerkstelligd maar werden maatregelen druppelsgewijs doorgevoerd. Tot niemand meer kon of wou volgen.

Nu is de emmer blijkbaar vol. Na een overval en bijhorende schietpartij vorig weekend laat Brussel niemand meer ongemoeid. Luckas Vander Taelen fulmineerde weken geleden al eens op het huidige beleid en krijgt nu zo ongeveer zijn gelijk. Houdt-ie er ook wat stemmen aan over, het is hem gegund, want hij ziet Brussel toch zo graag.

De burgemeesters van de Brusselse gemeenten staan blijkbaar niet te springen om het politiekorps te hervormen naar een groter, hoofdstedelijk model en de recente problemen (de overval, de schietpartij, de studenten die bedreigd werden aan hun school) banaliseren ze tot "fait divers". De Vlamingen daarentegen kunnen klaarblijkelijk niet wachten om schoon schip te maken en via de "zero tolerance"-policy meteen over te schakelen naar een nieuwe indeling van de politiemachten, et voilà. De goeden spannen allemaal samen tegen de slechten, de boeven vliegen allemaal in het gevang en klasseren die handel. Was het leven maar zo simpel als de laatste Lord of the Rings.

Zelf woon ik sinds anderhalf jaar in St.-Jans-Molenbeek, overigens niet ver van de Anderlechtste "no-go-zone" Kureghem. Als je leest welke absurde, Kafkaiaanse praktijken er momenteel plaatsvinden wanneer de politie doorheen verschillende zones moet opereren (van radiofrequentie veranderen is een gepast voorbeeld) kan je niet anders dan meedenken dat een politiefusie een goeie zaak zou zijn. Natuurlijk, want zo las ik vandaag, "in London werken ook 40.000 politiemensen in één zone, en daar werkt het systeem prima". Nu ja, gisteren nog las ik dat hetzelfde systeem in Parijs voor geen meter werkt.

Maar we lopen dus vooruit op de feiten, want voor het tot een eventuele fusie of verdere defusie zal komen - BHV sleept ook al even aan, er is immers nooit haast bij - worden we voorlopig getrakteerd op een nultolerantie in de Brusselse probleemwijken. Prima, kan ik eindelijk weer slapen 's nachts. Maar een belangrijke vraag die zich opdringt, net als vroeger op de speelplaats, is de volgende: "Wie ga je daarvoor bellen?". En daar knelt het schoentje.

Want zonder meer middelen, manschappen en snellere strafgerechtelijke gevolgen is over de nieuwe nultolerantie (nu alweer het woord van de maand) spreken niet meer dan een slechtgekozen farce. Vraag dat maar aan de directe betrokkenen: de agenten die dag na dag hun werk uitvoeren op straat. Integendeel: een oppervlakkig, insconsequent machtsvertoon zal misplaatst en van korte duur zijn en lijkt bovendien de beste manier om de boel weer te doen ontploffen.

Meer dan een ballonnetje dat wordt opgelaten om de (Vlaamse) pers, de burgemeester van Anderlecht en enkele scholieren te paaien lijkt mij deze aankondiging dus niet. Aan de Waalse kant blijft het stil, hoor je her en der. Is stilte minder waard dan loze, onhaalbare beloften?

En jawel, vandaag klonk het inderdaad al licht anders in de pers: magistraten van het Brusselse gerecht lieten even weten dat een "snelrecht" invoeren quasi onhaalbaar is wegens onvoldoende middelen.

Oh ja, hou zou het inmiddels trouwens zijn met de nieuwe camera's voor het Brusselse gerechtsgebouw?

Door een magische speling van het lot in mijn bezit gekomen. De Roland VS 100.

About to unwrap it.

Een Canon EOS 450D + 18-55 m kitlens, maximum 2000 clicks.

Edit: voorlopig on hold wegens andere interessant toestel in aanbieding. Misschien tweedehands meteen voor een 40D gaan?

Het was jullie misschien al opgevallen: ik post hier dingen zowel in het Nederlands als in het Engels. Keuzes zijn moeilijk, want kiezen is verliezen. Maar vanaf nu doe ik m'n best om hier enkel in het Nederlands te schrijven, kwestie van wat continuïteit in de zaak te brengen. En anyway, ik kan er altijd wat Engelse woorden tussenflansen, right?

Vorige zaterdag hoorde ik Danilo Plessow, beter bekend als Motor City Drum Ensemble, krakende vinylplaten opleggen in de Nexx club in Brussel. Een mooie set met veel van zijn eigen producties, een paar rake Strictly Rhythm krakers, een oude Theo Parrish ertussen en much more. The man has got taste in beats.

Zoals de mensen van XLR8R het omschrijven:

"As his Motor City Drum Ensemble moniker implies, Stuttgart's Danilo Plessow is a fan of classic Detroit techno, but, as this exclusive mix shows, the man also has an affinity for old-school Chicago house, not to mention vintage soul and disco. Through his Raw Cuts series and releases on the Four Roses label, Plessow has developed a hypnotic deep house sound that simultaneously reveres the past while remaining clearly focused on the future. After grooving to his productions for a couple years, here in the present we're absolutely thrilled to add him to the XLR8R podcast stable."

Beluister hier de podcast die Mr. Plessow deed voor XLR8R.

Cool stuff by a bunch of cool cats. The Kulturama flyer artwork was also done with real paper.

Concept & design by Uncompressed
Décor realisation by Stakka
Photography by Johan Van Droogenbroeck
Music by Willem Van den Hoof